‘Wat wij gezien en gehoord hebben, verkondigen we ook aan u, opdat ook u met ons verbonden bent. En verbonden zijn met ons is verbonden zijn met de Vader en met zijn Zoon Jezus Christus’, 1 Johannes 1: 3

Ik ben op latere leeftijd theologie gaan studeren om predikant te worden. Dan word je wel eens de vraag gesteld: ‘waarom heb je dat gedaan?’ Het antwoord dat ik dan geef vindt zijn uitgangspunt in het bovenstaande vers uit een van de brieven van Johannes. In mijn eigen leven heb ik steeds de nabijheid en de aanwezigheid van God mogen ervaren; niet alleen op de hoogten van het leven, maar ook in de dalen van het leven. Ik weet mij verbonden met een God die betrouwbaar blijkt te zijn. Die boodschap wil ik graag doorgeven aan mensen.

God is geen God van veraf, Hij blijft niet van een afstandje naar ons kijken. Hij is een God die ons nabij is gekomen door zijn Zoon, onze Heer Jezus Christus. Hij wil met ons mensen van de weg op weg gaan. Hij zegt: ‘Wees niet bang, want Ik zal je vrijkopen, Ik heb je bij je naam geroepen, je bent van Mij! Moet je door het water gaan – Ik ben bij je; of door rivieren – je wordt niet meegesleurd. Moet je door het vuur gaan – het zal je niet verteren, de vlammen zullen je niet verschroeien. Want Ik, de HEER, ben je God, de Heilige van Israël, je redder. Voor jou geef Ik Egypte als losgeld, Nubië en Seba ruil Ik in tegen jou. Jij bent zo kostbaar in mijn ogen, zo waardevol, en Ik houd zo veel van je dat Ik de mensheid geef in ruil voor jou, ja alle volken om jou te behouden. Jesaja 43,1-4.

Je verbonden weten met zo’n God, die zijn verbond met de mens niet opgeeft, die jou niet opgeeft maar die je zo innig liefheeft dat Hij alles voor je over heeft. Tot en met het liefste wat Hij had: Zijn eigen Zoon. Want dat God een verbond met ons heeft, betekent dat Hij in verbondenheid met ons wil leven. Een verbondenheid die werkelijkheid wordt waar we, samen met anderen, onze Heiland Jezus Christus erkennen als onze Verlosser en Heer en waar we, gelovend in Hem, door zijn Geest deel krijgen aan het nieuwe leven.

Die boodschap is het verkondigen dubbel en dwars waard. Daarom wil ik in de kerk dat Woord verkondigen: God geeft de mens nooit op ook al lijkt het erop dat de mens dat wel doet.

Die onversneden boodschap staat mij voor ogen als ik denk het confessioneel christen-zijn: tegen alle stromen in die goede boodschap verkondigen. Missionair zijn. Niet alleen maar naar binnen gericht. En dat betekent niet alleen de liefderijke kant van God belichten, maar evenzeer de andere kant. Immers, het verbond heeft twee zijden: een belofte maar ook een verplichting.

Ik denk dat we ook zo kerk mogen zij in de huidige tijd: een periode waarin het christendom in het Westen weer een minderheid lijkt te worden. God is trouw aan Zijn verbond. Leef in verbondenheid met Hem. Ga met Hem op weg. Kom in beweging.

Verstar niet in de kerk. Durf in contact te treden met de mensen om je heen. Schrik niet als gedroomde zekerheden verbrokkelende muren blijken te zijn. Hij is betrouwbaar. Dat heeft Hij laten zien in het verleden: kijk naar de Bijbelse verhalen over de aartsvaders en aartsmoeders, hoe Hij wonderen deed aan hen. Zou Hij dat dan niet meer in onze tijd willen doen?

Zo wil ik christen zijn. Zo wil ik confessioneel zijn.

Frits Slothouber (1967) is getrouwd en woont in Zwolle. Hij is sinds augustus 2008 afgestudeerd aan de Protestantse Theologische Universiteit en sinds 31 oktober 2008 beroepbaar gesteld binnen de kerk. Kijk ook op zijn weblog.